Zavallı Aleviler.  Dağlarda sesi, ovalarda kanı eksik olmayan Aleviler. Binlerce yıldır kendi anavatanlarında şamar oğlanına dönen,  en mazlum olmasına rağmen tüm günahların keçisi ilan edilen Aleviler. Her iktidara koşanın kullandığı, her iktidar olanın kellesini vurduğu,  ak ekmeğin kara bahtı Aleviler.

Önce 70 liraya kefen alır. sonra, morgda bulunan oğlunu görmeye gider. Ali Kaypakkaya kafadan kesik, karnı, kolları, bacakları, kaba etleri yarılmış, parça parça edilmiş oğlunu görünce, “otopsi”den yanıtını alır. “peki ya delikler?” sorusu ise yanıtsız kalır…

Ali Kaypakkaya oğlunun parça parça edilmiş cesedi karşısında dona kalır. Dal gibi incecik oğlunun yerinde kesilmiş delik deşik edilmiş insan parçaları vardır. İbrahim’in parça parça edilmiş cesedini tabuta yerleştiren hamal gördükleri karşısında ağlamaya başlar. Ali Kaypakkaya, tabuta yerleştirdiği oğlunun parça parça edilmiş bedenini yanına alarak memleketine doğru yola çıktığında yol boyunca ona eşlik edenler eksik olmaz…

Girme şu alçakların hizmetine:

Konma sinek gibi pislik üstüne.

İki günde bir somun ye, ne olur!

Yüreğinin kanını iç de boyun eğme.

BUĞDAYIN TÜRKÜSÜ

Halkım ben, parmakla sayılmayan

Sesimde pırıl pırıl bir güç var

Karanlıkta boy atmaya

Sessizliği aşmaya yarayan

Ölü, yiğit, gölge ve buz, ne varsa

Tohuma dururlar yeniden

Ve halk, toprağa gömülü

Tohuma durur bir yerde

Buğday nasıl filizini sürer de

Çıkarsa toprağın üstüne

Güzelim kızıl elleriyle

Sessizliği burgu gibi deler de

Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerde.

PAPLO NERUDA

“Bütün uluslar için tam hak eşitliği; ulusların kendi kaderini tayin etme hakkı; bütün ülkelerin işçilerinin [ve ezilen halkların] birleşmesi”.